Obserwatorzy.

wtorek, 19 czerwca 2012

Zaproszenie Małopolanek..

Cudowne koleżanki z blogu  Malopolanki tworzą....Być Kobietą z Pasją...zaprosiły  mnie do szydełkowego wyzwania na najfajniejszą maskotkę szydełkową.
 
Ponieważ  można zgłaszać już wcześniej publikowane prace  miałam dylemat co wybrać  aby godnie się zaprezentować w zabawie. Postanowiłam zgłosić te maskotki  które Wam podobały się najbardziej.

Szydełkowy samolot

Misia z dużym sercem
Kolorowego ptaszka
Wiejską zagrodę pełną zwierząt.

A teraz trzymajcie kciuki za moje powodzenie w zabawie. Dziewczyny tworzą takie cuda na szydełku, że  konkurencja będzie z pewnością ogromna. Na szczęście to tylko zabawa w której z przyjemnością biorę udział.



niedziela, 17 czerwca 2012

Srebrno-szara sukienka.

Od czasu do czasu pokazuje Wam, ze nie tylko dziergam ale też szyję. Trudno jest  fajnie pokazać ubrania nie mając ani  modelki ani manekina. Ponieważ jednak nie są to rzeczy do sprzedania więc pokażę tak jak umiem. Srebrno- szarą sukienkę uszyłam dla malutkiej , szczuplutkiej panienki.. Model z Burdy 3/2010 z okładki. Sukienka ma wszytą podszewkę a co ważniejsze we wszystkie szwy  środkowej części tzn.  w  gorset  wszyte są fiszbiny. Na właściciele wygląda ona dużo lepiej ale  zgody na publikację zdjęć nie dostałam. Model jest bardzo udany , pięknie eksponuje  szczupłą figurę  no i inne damskie walory. Idealna, elegancka sukienka na lato a uszyta z szlachetnego materiału nada się nawet na dużą uroczystość.

PS. Na właścicielką jeszcze " popracuję" może się zgodzi na jakieś zdjęcie a szycie jest faktycznie porządne. Góra sukienki usztywniona flizeliną , wszyte są w szwach fiszbiny,  cała podszyta jest podszewką i nawet ma cieniutki paseczek wewnątrz sukienki, w pasie  ułatwiający zapinanie długiego zamka z tyłu sukni. Sami widzicie, że  nie zrobię interesu na  swojej pracy bo takie szycie jest czasochłonne nie to co  masówka w Chinach.

sobota, 16 czerwca 2012

"Śmieciowe" kartki.

         Nie raz już Wam pokazywałam , że lubię robić  użyteczne rzeczy z  pozornie bezużytecznych materiałów. Zbieram  różne "śmieci"  jak określają to niektórzy członkowie rodziny i robię z nich rzeczy które następnie  ci sami ludzie mi zabierają  mówiąc  daj jakie to fajne. Oto  dwie kartki zrobione z  niebieskiej przekładki do dokumentów i resztek  opakowań od produktów spożywczych, ryżu, brązowego cukru, herbaty itp.,  małych kawałeczków sznurka i  srebrnych nici. Jedynie motyl jest z wykrojnika , dostałam  trochę wycinanek z wymiankach więc teraz je wykorzystuję.
          Oto  recyklingowe " śmieciowe kartki" . Wprawdzie to taki Kopciuszek w porównaniu z tymi  robionymi z profesjonalnych papierów, stempli, wykrojników  ale myślę, że to miła pamiątka dla obdarowanego. O swojej frajdzie  z dobierania papierków, materiałów i kształtów nawet nie wspominam ale to ona jest przyczyną  powstawania recyklingowych wytworów. Lubię to robić i już.

czwartek, 14 czerwca 2012

Nie próżnuję.

          Dziękuje wszystkim odwiedzającym mojego bloga za słowa otuchy w moich zmaganiach w poszukiwaniu pracy. Dziękuje za dobre rady odnośnie założenia własnej działalności. Myślałam o tym ale trochę mi brak odwagi, trochę umiejętności odnośnie prowadzenia firmy, a głównie  brak wiary, że  z rękodzieła robionego własnymi rękami da się choćby maleńką firmę utrzymać. Przy zalewie chińskiej tandety, ogromie  sklepów z używanymi rzeczami na wagę  trudno jest znaleźć odbiorców rzeczy robionych ręcznie no chyba, że w cenie  poniżej kosztów materiałów. Koszty  prowadzenia działalności są stałe i trzeba też mieć stały przychód, żeby nie dopłacać do interesu. Była już dyskusja blogowa na temat wyceny rękodzieła ale  moim zdaniem  przy rzetelnej wycenie nikt by naszych prac nie kupił bo byłyby za drogie. Szukanie odbiorców i jednocześnie produkowanie nowych rzeczy które przy rękodziele są  czasochłonne  nie wydaje mi się możliwe do pogodzenia. Moja córka zawsze mi powtarza, że nie zarobię robiąc coś na sprzedaż bo nie umiem robić byle jak, byle by było, byleby sprzedać. Chyba za dużo wkładam serca w swoje prace a może nie umiem już pracować jak maszyna bo i wiek  robi swoje.
               Nie próżnuję jednak  nadal z zapałem filcuję, wciągnęła mnie ta technika i lubię to robić. Raz mi wychodzi lepiej raz gorzej ale ćwiczę , ćwiczę. Pisałam już wcześniej, że chciałabym zrobić sobie torebkę , zaczęłam więc od małej torebki czyli etui na telefon.Jak wyszło, tak wyszło mnie się podoba a to przecież etui  na mój telefon.



środa, 13 czerwca 2012

Koniec smutków .

Dziś jest nowy dzień więc koniec  smutków. Dzięki temu, że nie mam pracy zawodowej mogę prowadzić życie blogowe. Jeszcze niedawno byłoby to niemożliwe bo pracowałam po 10-12 godzin dziennie , no i jeszcze dojazdy do pracy. Zostawał więc tylko wieczór,noc i dni wolne.Ale wtedy trzeba było nadrobić zaległości domowe. Widać życie postanowiło, że muszę odpocząć.
Lubię buszować po sieci szukając ciekawych blogów. Zapisuję się na wyzwania, konkursy lub  Candy.  Można w ten sposób spotkać wiele interesujących twórców i podziwiać ich prace w bardzo różnych technikach. Lubię się uczyć nowych rzeczy a będąc nadal bezrobotną mam na to dużo czasu. Jakiś czas temu zapisałam się na Candy u Kate Los się do mnie uśmiechnął i dostałam od Kate cukieraski do decupage. Bardzo mi się podoba ta technika. Nie miałam jednak odwagi spróbować swoich sił. Zmobilizowana wygraną, wyedukowana kursikami znalezionymi w sieci postanowiłam się tego nauczyć. Jak osiągnę rezultat który będzie się nadawał do pokazania to zamieszczę zdjęcia. Narazie się uczę.
Zobaczcie proszę jakie wspaniałości wygrałam. Kate  dziękuję Ci bardzo za cudne prezenty.


poniedziałek, 11 czerwca 2012

Ślubna podwiązka.

     Trochę mniej mnie było ostatnio z racji  uroczystości ślubnych w mojej rodzinie. Szyłam , dziergałam, robiłam kartki i pamiątki. Tak się jakoś złożyło, że nie zrobiłam zdjęć w ferworze przygotowań więc niewiele Wam pokażę. Została mi jednak szydełkowa podwiązka ponieważ zrobiłam dwie do wyboru  i Panna Młoda wybrała z niebieską wstążeczką. Podwiązkę zrobiłam na szydełku z kordonka i ozdobiłam atłasową wstążeczką.Wciągnęłam też gumkę aby nie zsuwała się z nogi.
      Ślub to zawsze wzruszająca chwila  no i  przywołująca  wspomnienia. W moim wypadku wspomnienia są odległe bo już ponad 30 letnie ale ponieważ wszystkie te lata były szczęśliwe to jest co wspominać. Wpisałam Mlodej Parze życzenia  których fragment Wam zacytuję :
Od dziś wspólny los, wspólny dom
Na całe życie.
Mam nadzieję, że się spełnią.



Jeśli komuś podwiązka się spodoba i będzie  potrzebna to zapraszam do moich maleńkich sklepików ( namiary po prawej stronie bloga).

niedziela, 10 czerwca 2012

11 pytań i koniec.

Zostałam zaproszona przez  Majalene do zabawy 11 PYTAŃ 

Oto zasady zabawy:
  1. Każda oznaczona osoba musi odpowiedzieć na 11 pytań przyznanych im przez ich "Tagger" i odpowiedzieć na nie na swoim blogu.
  2. Następnie wybierasz 11 nowych osób do tagu i połącz je w swoim poście.
  3. Utwórz 11 nowych pytań dla osób oznaczonych w TAGu i napisz je w swoim TAGowym poście.
  4. Wymień w swoim poście osoby, które otagowałaś !!!
  5. Nie oznaczaj ponownie osób, które już są oznakowane.

 1. białe czy czarne? zdecydowanie białe
2. Polska czy zagranica? Polska
3. blondynka, brunetka czy ruda? brunetka
4. czekolada czy paluszki? czekolada
5. fitness czy lenistwo? fitness
6. samolot czy samochód? samochód
7. spodnie czy sukienka? spodnie
8. fotel czy krzesło? krzesło
9. impreza czy spokojny wieczór w domu? cichy wieczór w domu
10. basen czy morze? morze
11. ołówek czy pióro? ołówek

Zaproszona przez Majalene odpowiedziałam na  jej pytania, macie przez to okazję dowiedzieć się o mnie kilku rzeczy. Nie przepadam jednak  za takimi zabawami i mam nadzieję , że nie pogniewacie się jeśli nie będę kontynuować zabawy. Nie chciałabym innym narzucać może niechcianych reguł. Oczywiście zapraszam wszystkich moich obserwatorów jeśli chcecie to czujcie się zaproszeni  do zabawy.

piątek, 8 czerwca 2012

Bezpieczny samolot.

Mój wnusio rośnie zmieniają się też jego zainteresowania i potrzeby. Jako prawdziwy facet preferuje męskie zabawki. Babcia stara się więc nadążać za potrzebami wymyślając coraz to nowe szydełkowe zabawki.. I tak powstał szydełkowy samolot. Zabawka jest spora bo ma 20 cm długości. Wypełniona miękką włókniną. Samolot powstał  głównie z myślą o  podróżach samochodem. Można się nim pobawić, można na nim  wyspać a rzucony w przypływie nudy z powodu zbyt długiej podróży nie spowoduje w samochodzie spustoszenia.  Wnuczkowi się spodobał  mam nadzieje , że  Wam też.


wtorek, 5 czerwca 2012

Pożegnanie Edwarda.

Pożegnałam już Edwarda który wyruszył w swoją kolejną podróż. Mowa oczywiści o książce "Cudowna podróż Edwarda Tulana" której autorką  jest Kate DiCamillo  a  przepiękne ilustracje wykonała Bargam  Ibatoulline .
Książka dojechała już do  alicji mogę więc pokazać niespodziankę jaką dla niej przygotowałam. Edward w swoją podróż zabrał szydełkową zakładkę, broszkę z organzy,  zawieszkę pachnące serduszko i podkładkę pod kubek. Podkładkę w ramach recyklingu  wykonałam z płyty CD i włóczki. Miło mi było gościć cudowną książkę mam nadzieję, że kolejne osoby do których ona dotrze też będą nią zachwycone.


środa, 30 maja 2012

Eksperymentalne malowanie.

      W czasie sprzątania znalazłam stare farbki akwarelowe  moich dzieci. To  znalezisko spowodowało, że zabawiłam się  w malowanie. Chociaż  malowanie  to chyba zbyt duże słowo może lepiej nazwać to barwieniem. 
       Przedstawiam Wam  moje eksperymenty z kolorami na papierowych serwetkach pod filiżankę. To takie malutkie bibułkowe serwetki które wspaniale chłoną wodna farbkę. Na zdjęciu  widać  w dolnym rogu białą serwetkę która stanowiła bazę do eksperymentu a poniżej na zdjęciu widać jedno z zastosowań tego co co udało mi się wymalować.


PS. Znikam na tydzień , nie zapomnijcie o mnie.

poniedziałek, 28 maja 2012

Mamusia.

Mamusia malutka,chudziutka, zgarbiona, pomarszczona.Czasem zapomina jak było naprawdę, czasem upiera się , że wszystko jeszcze może zrobić sama, ale kocha mnie miłością bezgraniczną. Taką samą miłością ja kocham swoje dzieci i mam nadzieję, że one  myślą o mnie z taka samą  czułością jak ja o mojej Mamusi.
I codziennie jestem szczęśliwa, że ona jest.


niedziela, 27 maja 2012

Edward jedzie dalej.


 Zgodnie z zapowiedzą dziś wylosowałam kolejną osobę która będzie gościła Edwarda Tulana a właściwie książkę o nim. Pod postem  dotyczącym losowania pojawiło się 17 komentarzy. Osoby komentujące  z  nr 2 , 6 i 12  nie  zapisały si do zabawy i nie biorą udziału w losowaniu. Gdyby los na nie wskazał powtórzę losowanie.  Tym razem posłużyłam się generatorem losowym liczb. Los chyba nie był całkiem ślepy bo ww.  numery ominął.



Los wybrał sobie liczbę 4 pod tym numerem jest komentarz  alicja1204
Alicjo prześlij swój adres  a ja  zaraz pomogę się Edwardowi pakować w kolejną podróż. Przypominam o zasadach podróży Edwarda.Zasady podróży.
Książka jest mądra i piękna polecam ją każdemu bez  względu na wiek.
PS.
Alicjo czekam do środy na Twój adres jeśli się nie odezwiesz  poszukam dla Edwarda innego domu.

środa, 23 maja 2012

Plagiat komentarza.

W związku z wymiankami padło ostatnio dużo  złych słów i wzajemnych oskarżeń. Ponieważ byłam pośrednio zamieszana bo otrzymałam naszyjnik który podobno był plagiatem to pozwoliłam sobie zabrać głos w tej sprawie . Mój komentarz możecie przeczytać u  Wiola   i brzmi on następująco:
  Anko17 maja 2012 13:22
Widzę, że i ja niechcący jestem zamieszana w sprawę plagiatu. Naszyjnik który dostałam jest piękny tylko nie wiem teraz komu za niego podziękować, kto jest jego autorką? Drogie koleżanki nie dajmy się jednak zwariować.Trudno dziś wymyśleć coś czego jeszcze nie było. Podam Wam mały przykład. Ktoś zamieszcza na swoim blogu zdjęcie, w moim przypadku powiedzmy , zabawki szydełkowej. Nie mając wzoru, schematu robię ze zdjęcia podobną zabawkę trochę większą lub mniejszą, w innym kolorze, w innym np. ubranku. W sieci znajduję jeszcze 10 podobnych zabawek. Kto jest jego autorem kogo należy podać jako źródło?
W przypadku wymianek nie jest elegancko oddawać innym dostane prezenty i na dodatek udawać, że się je zrobiło samemu. Ja nie noszę kolczyków a dostałam ich już mnóstwo ale nie przyszło mi do głowy aby wymieniać je w kolejnych wymiankach. Rozdałam je rodzinie i znajomym lub wykorzystałam w inny sposób. Trudno jest się uchronić przed kopiowaniem prac ale jeszcze trudniej wymyśleć coś czego jeszcze nie było.

Jakież było moje zdziwienie, że fragment mojego komentarza  został umieszczony w księdze gości
Cohenna   przez kogoś kto się posłużył nickiem brisbis

410) IP zalogowany  Mozilla/5.0 (Windows NT 5.1; rv:12.0) Gecko/20100101 Firefox/12.0 
brisbis  

Lokalizacja:
-
Piątek, 18. Maja 2012 03:04  Twój komentarz

Drogie koleżanki nie dajmy się jednak zwariować.Trudno dziś wymyśleć coś czego jeszcze nie było. Podam Wam mały przykład. Ktoś zamieszcza na swoim blogu zdjęcie, w moim przypadku powiedzmy , zabawki szydełkowej. Nie mając wzoru, schematu robię ze zdjęcia podobną zabawkę trochę większą lub mniejszą, w innym kolorze, w innym np. ubranku. W sieci znajduję jeszcze 10 podobnych zabawek. Kto jest jego autorem kogo należy podać jako źródło? Trudno jest się uchronić przed kopiowaniem prac ale jeszcze trudniej wymyśleć coś czego jeszcze nie było. 
Nie mam nic przeciwko cytatom ale, żeby kogoś nie było stać na kilka własnych słów tylko musiał przypisać sobie moje własne? Zauważcie jednak, że komentarz został  tak skrócony aby nie było w nim wątku o przesyłaniu cudzych prac jako swoich. Niestety dziś znalazłam wpis kolejnej osoby dotyczący Cohenny i znów dotyczy on przypisywania sobie  cudzej pracy. Możecie poczytać o tym  u Amlai.
To przykra sytuacja  ale jak wszyscy będziemy udawać, że nic się nie stało to takie sytuacje będą się powtarzały. Nie mam nic przeciwko wykorzystywaniu przydasi bo one  po to są  ale broszka czy karteczka z odciętą zapisaną stroną przydasiami nie są. Piszmy o tych sprawach może ktoś zrozumie dlaczego to jest niewłaściwe?

wtorek, 22 maja 2012

Wiosenne kwiaty i głos w sprawie wymianek.

Dziś czas na chwalenie się prezentami z  wymianki kwiatowej  którą zorganizowała  Majalena której przy tej okazji  dziękuje za organizację. Jak sama nazwa wskazuje motywem wymianki były kwiaty. Moją parą wymiankową została Zamornik.  Przygotowałam dla niej kilka drobiazgów kwiatowych: filcową broszkę, szydełkowe świeczniczki i torebeczkę


Tak wyglądała reszta paczuszki i choć na zdjęciach brakuje słodyczy to też je wysłałam.

Do mnie natomiast przyfrunęły takie oto kwiatowe śliczności.
Cudna liliowa broszka i piękny notes , którego wnętrze kryło wiele niespodzianek oraz kwiatowe przydasie i słodkości. Dziękuję Zamornik. za śliczne prezenty.

Słów kilka na temat wymianek.
To już ostatnia z moich wymianek więc jakiś czas będziecie skazani  na oglądanie tylko moich wytworów. Myślę jednak, że wkrótce wrócę do wymianek bo to miła zabawa choć w wymianie naszyjnikowej mimo woli  zostałam pośrednio  wmieszana w niemiłą sprawę plagiatu. Naszyjnik jaki dostałam w tamtej wymianie jest śliczny i szkoda mi , że  stał się powodem konfliktu.
Brałam udział w wielu wymiankach i ze wszystkich jestem zadowolona. Prezenty dostałam różne i wszystkie mi się podobały może dlatego, że traktuję wymiany jako miłą zabawę a nie oczekuję , że dostanę  nie wiem jak    "wypasione" prezenty.
Chcę też zabrać głos w sprawie oddawania otrzymanych prezentów i przesyłania ich w kolejnych wymiankach jako swoich prac. Uważam, że to jest  niedopuszczalne i nieetyczne.  Nie  można w ten sposób przywłaszczać sobie cudzej pracy i talentu. Czasem otrzymuję w wymiankach rzeczy których nie będę używać np. kolczyki ( nie mam przekłutych uszu) ale wtedy  robię z nich prezenty dla rodziny lub przyjaciół. Nigdy nie przyszłoby mi do głowy wysłać je w kolejnej wymiance jako moje rękodzieło. Jak komuś brakuje talentu i pomysłów to niech się nie zapisuje na wymianki . Myślę, że skoro sprawa została nagłośniona to w przyszłości takie sytuacje się nie powtórzą i dalej będziemy się miło bawić.


sobota, 19 maja 2012

Mandala.

Czasem tak dla zabawy biorę udział w zabawach proponowanych przez Art-Piaskownicę . Tym razem jest to  Fotogra-edycja-monalisy  gdzie  tematem przewodnim są 2 kolory żółty i niebieski.
Moja propozycja do zabawy to zdjęcie fragmentu mandali jaką sypali w zeszłym roku mnisi z Tybetu.  Trudno opisać ile cierpliwości i artyzmu wymaga usypanie mandali z mikroskopijnych ziarenek piasku. Praca na mandalą trwała kilka dni , sypało ją wielu mnichów , powstało istne arcydzieło, które następnie jednym ruchem dłoni zostało zniszczone. Według niektórych  samo uczestnictwo w procesie powstawania mandali, albo nawet przebywanie w obecności mandali, przynosi zauważalne i odczuwalne korzyści zdrowotne, poszerza świadomość i inspiruje do wartościowych działań.
Obserwowałam więc sypanie mandali, byłam też przy jej niszczeniu a nawet dostałam odrobinę piasku z mandali na szczęście.


Wstawiam Wam jeszcze zdjęcie z ceremonii niszczenia mandali i  zdjęcie tego co z niej zostaje. Właśnie ten  miniaturowy piasek został  rozdany uczestnikom ceremonii niszczenia mandali a to co zostało w dzbanku  wrzucono do rzeki . Mnisi w uroczystej procesji zanieśli piasek nad rzekę i wrzucili do wody.


piątek, 18 maja 2012

Torebka na łzy.



Pewnie dziwi Was tytuł posta ale właśnie taki przyszedł mi do głowy gdy robiłam szydełkową torebkę  dla Panny Młodej.
Torebka jest mała 25 x 12 cm , zapinana jest na srebrny koralik, w środku  atłasowa podszewka.
Wielkość w sam raz na puder,  pomadkę no i chusteczkę do ocierania łez z żalu za utraconym panieństwem.
No może przesadziłam z tym żalem ale myślę , że torebka się przyda.

czwartek, 17 maja 2012

34 Candy. Cudowna podróż Edwarda Tulana

  Uważni czytelnicy mojego bloga  wiedzą już, ze odwiedził  mnie Edward, zagości u mnie króciutko i dalej wybiera się w swoja cudowną podróż.

 Mowa oczywiści o książce "Cudowna podróż Edwarda Tulana" której autorką  jest Kate DiCamillo  a  przepiękne ilustracje wykonała Bargam  Ibatoulline . Książka przywędrowała do mnie od  dudqa a wraz z książką dostałam od niej wspaniałe prezenty.

Piękny anioł  spogląda teraz  na mnie jak szyję na maszynie i pilnuje aby nie przeszyła sobie paluszka, a bransoletka czeka na słoneczną pogodę. Dziękuje dudqa Twoje śliczne prezenty zawsze będą mi przypominać Edwarda.
Książkę przeczytałam w jedno popołudnie, a potem przeczytałam ją raz jeszcze i jeszcze. To wspaniała lektura więc namawiam  wszystkich do zaproszenia Edwarda do siebie. I jeszcze jedno książka jest cudownie ilustrowana, żałuje, że nie mam skanera aby choć część ilustracji sobie zeskanować. Ilustracje wraz ze mną oglądał mój wnuczek i uwierzcie mi  całował króliczka na ilustracji !!!!

 Ogłaszam więc zapisy na Candy z wędrującą książką.


OTO KRÓTKIE ZASADY ZABAWY:
1. Pozostaw komentarz pod tym postem - (w zabawie biorą udział tylko osoby posiadające bloga!).
2. Umieść informację o zabawie wraz z podlinkowanym zdjęciem na swoim blogu.

3. Losowanie odbędzie się 27  maja.
4. Po wylosowaniu, skontaktuj się e-mailowo, podając swój adres. A po otrzymaniu przesyłki, przeczytaj książkę w ciągu 10 dni.
5. Zorganizuj u siebie następne Candy, na takich samych zasadach (kolejno nr 35).
6. Wpisz się do książki.
7. Dodaj do książki dowolną niespodziankę dla zwycięzcy.
8. Wyślij Edwarda z niespodzianką, na podany przez zwycięzcę adres

środa, 16 maja 2012

Zapraszam na pole.




Zapraszam Was na Chabrowe pole  gdzie  od dziś mam  swoje malutkie miejsce w gronie tak niezwykłych ludzi, że czuję się zaszczycona i onieśmielona. Ja uważam się raczej za rzemieślnika a tam same artystyczne dusze. To bardzo piękna i klimatyczna strona,   polecam spacer po Chabrowym polu.
A zachętą do spaceru niech będzie piękne zdjęcie wykonane przez moją drugą połówkę która jeśli chodzi o fotografię to też ma artystyczną duszę.

poniedziałek, 14 maja 2012

Ratowanie portek.

Wnuczek rośnie jak na drożdżach. Dopiero co dobre spodenki już dziś zrobiły się przykrótkie. Postanowiłam więc  uratowań choć niektóre z przykrótkich spodenek. Może moje babcine pomysły przydadzą się jakiejś mamusi która nie ma tyle pieniążków aby w takim wypadku iść do sklepu i kupić nowe. Chociaż teraz jest tyle SH w których są góry ubranek dla dzieci, że nie wiem czy takie przeróbki jeszcze kogoś interesują.  Ja należę do pokolenia które nie miało tego szczęścia, że mogło iść do sklepu i kupić większe  spodenki więc przerabiałam dla moich dzieci co się dało.
Na zdjęciach pokazuję  "uratowane" 2 pary dżinsów i płócienne  spodenki.





W pierwszych  spodenkach doszyłam mankiety a malutką dziurkę przetartą na kolanie zamaskowałam  aplikacją uszytą z tego samego materiału. W drugich spodenkach był spory zakład na dole spodenek. Odprułam  go  odłożyłam , ostebnowałam i gotowe . Kotek  maskuje   lekko nadwyrężony materiał od czołgania na kolanach.
Kolejne spodenki uszyte są z beżowego płótna. Maja jednak czarną ozdobę w postaci haftu na kieszonce więc doszyłam do nich mankiety z czarnej dzianiny.



I w ten prosty sposób 3 pary spodenek posłużą jeszcze przez jakiś czas.

niedziela, 13 maja 2012

Pomarańczowy sznurek.

Ostatnio obiecałam Wam opisać  historie pomarańczowego sznurka.  Historia jest krótka  ale niecodzienna i sięga czasów szycia sukienek do tańca. Tańce latynoamerykańskie wymagają sukienek które podkreślają  ruch tancerki. Ozdabia się więc sukienki  falbankami i frędzlami. Taniec w blasku kolorowych świateł ma tez swoje prawa i najlepiej wyglądają  na parkiecie kolory bardzo intensywne i tu zaczyna się historia sznureczków. Będąc w jednym z hipermarketów z wyposażeniem wnętrz wypatrzyłyśmy z córką zasłony z pomarańczowych frędzli. Miały wspaniały intensywny, pomarańczowy kolor. Pomyślałyśmy, że uszyje z nich sukienkę taneczną. sznurki były długie , miały 250 cm. Można z nich było zrobić całkiem ciekawa sukienkę. Pokażę Wam zdjęcia tej sukienki mając  nadzieję, że córka ich nie zobaczy bo nie byłaby zadowolona z zamieszczania jej zdjęć. Reszta sznureczków  niewykorzystanych do sukienki  znajduje różne zastosowanie, między innymi zrobiony jest z niego naszyjnik i  bransoletka  prezentowane poprzednio i wysłane  do Ani w wymiance naszyjnikowej.
 Może trudno uwierzyć ale na obu zdjęciach są  te same frędzle.