Świąteczne ozdoby

Co rok obiecuje sobie, że nie będę robić  świątecznych ozdób i  co rok nic z moich obietnic  nie wychodzi. Trudno się  zrezygnować z  przygotowania  świątecznych ozdób , jest tyle fajnych  rzeczy do zrobienia nie tylko śnieżynki i aniołki. Przez rok przybyło mi obserwatorów ( gadżet z obserwatorami zniknął mi z bloga na dobre) więc postanowiłam przypomnieć ozdoby przygotowane w zeszłym roku. Może kogoś zainspiruję, może ktoś  z Was będzie chciał się wymienić na coś swojego.  Jak tylko zrobię zdjęcia nowych rzeczy to też się pochwalę. Widzę na horyzoncie jakieś słoneczko może będzie trochę światła odpowiedniego do zrobienia  zdjęć bo przez kilka ostatnich dni to tylko deszcz i mgła.
W komentarzach do poprzednich wpisów  niektóre z Was proponowały mi wymiankę. Jeśli  nadal ktoś jest chętny to zapraszam do kontaktu na maila bo trudno ustalać szczegóły na blogu.
PS.
A to ciekawostka z obserwatorami ja ich nie widzę nawet wtedy gdy  wchodzę na blog niezalogowana ale jeśli Wy ich widzicie to znaczy, że ich nie wycieli. A może ja popełniłam jakiś błąd? Jak ktoś  wie co z tym fantem zrobić to proszę o pomoc.

Szczecin szyje, Szczecin sie spotyka

Co jakiś czas   organizujemy spotkania grupy Szczecin szyje. Jest nas coraz więcej co nas bardzo cieszy. Na każdym spotkaniu poznajemy nowe osoby. Atmosfera spotkań jest  bardzo gorąca , panuje  uroczy rozgardiasz , wymieniamy się  tkaninami, przydasiami i doświadczeniami  adresami stron i telefonami. Mamy też  plany do realizacji których się przymierzamy np. bezpłatne kursy szycia.. Relację z naszego spotkania możecie zobaczyć tu     Spotkanie IV
 A ja pokażę moje zdobycze  ze  spotkaniowej wymianki. Tym razem  oddałam tkaniny  a dostałam kordonki, koraliki, guziki.Uwolniłam kawałek szafy, ktoś moje tkaniny twórczo wykorzysta  a ja z czystym sumieniem mogę się rozglądać za nowymi "szmatkami".
PS.
Od wczoraj nie mam paska nawigacyjnego na blogu i  obserwatorów czy u Was też coś się pozmieniało czy tylko mój  Blogger wariuje?

Tak   wyglądała nasza wymianka

 A tak wyglądają  moje wymiankowe zdobycze.

Wspólne szycie, wspólna radość.

Co jakiś czas  szczecińska grupa szyjąca zbiera się    w zaprzyjaźnionym  miejscu  czyli  punkcie sprzedaży i naprawy maszyn do szycia  Witmasz i szyje  dla  naszego  hospicjum. Dzięki wspaniałym właścicielom tego miejsca, korzystając z ich nieocenionej pomocy mamy okazję    szyć wspólnie. To prawdziwa frajda spotkać się  , pośmiać, pogadać , popracować , zaprzyjaźnić robiąc jednocześnie  coś pożytecznego. Ponieważ to już nasze kolejne spotkanie przy charytatywnym  szyciu  (relację  z poprzedniego szycia zamieściłam   tu   Szczecin szyje  )   potrafimy się już szybko zorganizować tak by maksymalnie wykorzystać  czas. Tkaniny dostarczyły nam dobre dusze a część przynieśliśmy z domów. To czego nie zdążyliśmy uszyć  w czasie   spotkania  zabraliśmy do domów i tak w efekcie naszej wspólnej akcji  uszyliśmy 62 poszewki na  poduszki i 26 zagłówków w kształcie rogali. Poszewki  to nie były jaśki tylko duże i bardzo duże  rozmiary bo takie są potrzeby hospicjum. Relacje z naszego szycia i przekazania  poszewek możecie zobaczyć na FB  fotorelacja z szycia    i Poszewki dla Hospicjum

Wspólne szycie  jest świetnym sposobem na  zawarcie nowych  znajomości lub utrwalenie tych już zawartych wcześniej. Tym razem powitałyśmy w naszym gronie szyjącego  Przemka którego mam nadzieje  nie zniechęcił babski  rozgardiasz.

A teraz apel naszej grupy   o wsparcie  w postaci tkanin  bawełnianych , pościelowych  na kolejne wspólne szycie . Jeśli ktoś chciałby nam  takie tkaniny podarować do zapraszam do kontaktu   członkami naszej grupy Pomocna Igiełka

Nie kochane szydełko.

       Namawiałam Was ostatnio do wymianek . Uważam, że to super sposób na   to aby  mieć możliwość  otrzymania  rzeczy ręcznie robionych których same nie potrafimy wykonać ofiarując w zamian własna pracę. Do tego czasu chętnie zapisywałam się na różne tematyczne wymianki ,  zawsze byłam  z nich bardzo zadowolona i miałam nadzieję, że  druga strona wymianek również.  

       Teraz  sporo osób organizujących wymianki wprowadza   zasady w których  można  zapisując się  podać swoje preferencje  lub napisać czego by się nie chciało dostać. I tu zaczyna się problem. W założeniach  chyba  chodziło o to aby np. nie dostać kolczyków jeśli nie ma się przebitych uszu  lub neonowych kolorów jeśli się takich nie lubi. W praktyce wygląda to jednak inaczej. Chciałam się ostatnio zapisać na jedną z świątecznych  wymianek  ale z niej zrezygnowałam bo  prawie połowa  uczestniczek napisała, że nie życzy sobie  niczego szydełkowego. Zrobiło mi się trochę przykro , że tak dużo osób uważa  moje koronne rękodzieło za niewarte wymianki. Szydełko to nie tylko serwetki i staram się to pokazać na moim blogu. Z wymiany zrezygnowałam ale z szydełkowania nie. 

          Czy Wy też uważacie, że szydełkowe rzeczy  są  " babcine"  , niemodne i nie warte uwagi? Może jakieś młode osoby  czyli nie babcie   napiszą w komentarzu  co według nich oznacza określenie "babcine" . Będzie mi łatwiej  sprawić komuś przyjemność przy  ewentualnych następnych wymiankach.

Babcina broszka?

Wymieńmy się.

Zupełnie przypadkowo  wywołałam drażliwy temat.  Dziękuję  za  mnóstwo komentarzy  świata nie zmienimy ale zawsze warto o tym pisać.  Jeśli nie chcemy sprzedawać naszych prac za bezcen zawsze możemy  się nimi  wymienić.  Niedługo Święta, Mikołajki ,jeśli rodzina ma już dość naszych prac  może w drodze wymiany  sprezentujemy im coś innego.
 Zachęcam  wszystkich  którym  podobają  się  moje  prace do   kontaktu w  sprawie wymiany.

Dziś jednak  opiszę wymiankę zorganizowaną przez  Sylwię-Lunę   .Moją parą wymiankową została sama organizatorka. W wymiance tej mogłyśmy wypisać swoje preferencje które w miarę możliwości należało spełnić. Sylwia-Luna  tworzy cudne rzeczy  miałam więc trochę obaw czy  zdołam  wykonać coś co jej się spodoba  i będzie zgodne z listą życzeń. Tematem wymianki był styl vintage. Przygotowałam więc dla Luny   broszkę z  koronek w bladoróżowym kolorze,  szydełkowe serwetki z nici w naturalnym kolorze . Wzór na obu serwetkach ten sam ale wykonany odwrotnie. Poduszeczkę do szpileczek z koronkami i złotą różą  uszytą ze wstążki  oraz bawełniany woreczek z aplikacją zapinany na zatrzask. Trochę przydasi i coś słodkiego też się znalazło w paczuszce tylko czy wart to pokazywać?

W zamian od Luny dostałam przepiękny komplet biżuterii sutasz  kolorach  jakie  sama wybrałam. Biżuteria była w ślicznym pudełeczku różanym. Dostałam też  piękne włóczki, koronkę  bawełnianą na drewnianej szpulce i  pyszną herbatkę z suszonymi poziomkami.

Dziękuję za zorganizowanie wymianki,dziękuję za cudne prezenty.

Sami zobaczcie czy nie warto się wymieniać?
Sutasz i decoupage to techniki  którymi  nie bardzo umiem się posługiwać a w  ten sposób mam przepiękne rzeczy których  pewnie bym nigdy sobie nie kupiła.

Będę tworzyć i tak.

        Sądząc po komentarzach do moich ostatnich wpisów większość rękodzielników   jest niedoceniana. Rodzina przyzwyczajona  do naszych robótek bierze  je jakby robiła nam łaskę  często jeszcze wybrzydzając ( np.  wolałabym inny kolor ). Znajomi uważają, że sprzedajemy za drogo a jeśli już coś od nas kupią to czasem traktują to jak wsparcie finansowe szczególnie jeśli nie pracujemy zawodowo lub niewiele zarabiamy ( nigdy y o tym w ten sposób nie myślałam ale chyba faktycznie tak jest). Sprzedawanie obcym   to tez ciężki kawałek chleba. Ci co zajmują się tym zawodowo  to znaczy usiłują się z tego utrzymać muszą  oprócz tworzenia  znaleźć czas na promocję, sprzedaż, wyjazdy, zakupy , rozliczenia. Gdyby chcieli poświęcony czas doliczyć do ceny rękodzieła to pewnie też byłoby im trudno to sprzedać.

        Pomimo wszystko   rękodziełem zajmuje się  mnóstwo osób . Już sama ilości i  rękodzielniczych blogów   jest imponująca  a przecież nie wszyscy się w to bawią. 

          Z  całej  naszej dyskusji  postanowiłam wziąć sobie do serca  fragment jednego  z  komentarzy  z  super cytatem.  Sprzedaję niewiele rzeczy ale od dziś jeśli ktoś powie mi :  czemu to takie drogie  odpowiem : nie nie jest drogie tylko Panią/ Pana / Ciebie  na to nie stać. I kupię sobie duże pudło, będę tam chować moje  prace aby móc je  podarować  komu mi tylko przyjdzie ochota lub przeznaczyć je na jakiś szczytny cel lub wykorzystać przy tworzeniu następnych rzeczy. Sprzedałam kilka rzeczy  za przysłowiowe grosiki i wiecie co? Czuje się wykorzystana (  sama przez siebie) to strasznie głupie i frustrujące. A tworzenie  ma być przynajmniej  w moim przypadku przyjemnością.

        Na tym koniec  moich  przydługich wywodów  bo co bym nie napisała to tworzyć i tak będę. Jeśli nie dla innych to do mojego pudła.

Bransoletka wełniano-szydełkowa. 

Trochę filcowana na mokro, z naszytą szydełkową koronką i maleńką perełką.

Rękodzieło czy warto je mieć?

Mój ostatni wpis wywołał mnóstwo emocji. Dziękuję wszystkim którym się chciało napisać parę słów i  podzielić  swoimi przemyśleniami. Zapamiętałam   szczególnie kilka z nich. 

1.Prezent   ręcznie robiony to nie prezent  a co najwyżej dodatek do  prezentu kupionego.Oj chyba faktycznie niektórzy tak uważają szczególnie   rodziny  osób tworzących rękodzieło. Sama  nieraz słyszałam  "nie chcę kolejnej chusty  chcę prezent". Zresztą moja już wiekowa Mama też tak uważa. To co sama umie zrobić to może dać w każdej chwili a prezent trzeba kupić. Możemy  mieć tylko nadzieję, że   nasze rękodzieło jeśli uda nam się je sprzedać będzie takim kupionym prezentem dla innych.

2. Ręcznie zrobione rzeczy sprzedawane znajomym zawsze są za drogie nawet jeśli chcemy za nie symboliczne kwoty. Gdy proponuję takim osobom, że nauczę je  jak  takie rękodzieło zrobić  słyszę  "ja nie mam do tego cierpliwości a Ty lubisz to robić i Tobie to tak szybko idzie".  Należy więc to  rozumieć w ten sposób  " zapłacę za  włóczkę  a Ty zrób mi za darmo  w ramach przyjemności ". Czasem się zastanawiam czy w takim razie nie powinnam jeszcze dopłacać  znajomym za moje przyjemności ?

3. Lepiej kupić u "chińczyka" taniutko a jak się zepsuje to nie żal wyrzucić. Faktycznie dobrze zrobione rękodzieło  służy przez lata, nie chce się psuć, pruć, łamać. Czasem się znudzi ale  dalej jest  śliczne jak nowe i szkoda wyrzucić. Zajmuje wtedy miejsce w szafach  i może to jest powód , dla którego   chętnie kupujemy to co się psuje, pruje i drze  po  pierwszym praniu lub użyciu. Byłam dziś w jednym  z hipermarketów widziałam czapkę dla dziecka , zrobioną  z włóczki wprawdzie na maszynie ale wzorem żakardowym, z podszewką z polaru,pomponikiem, plecionym sznureczkiem do wiązania, była całkiem ładna choć elektryzowała mi  nawet włoski na ręku. Oczywiście wyprodukowana w wiadomym kraju i wiecie ile kosztowała?  4 zł. Czy  sprzedacie nową czapkę za  taką cenę?

Kiedyś mówiono, że  biednego nie stać na kupowanie byle jakich rzeczy. Mam nadzieję,że to się  nie zmieniło.

         Zastanawiałam się do mogłoby być ilustracją mojego wpisu i  myślę, że  znalazłam idealną rzecz  -mały szydełkowy woreczek . Dostałam go od mojej przyjaciółki w szkole podstawowej. Zrobiła go własnoręcznie, służył mi przez lata na różne drobiazgi, potem oddałam go mojej córce, a gdy wyjeżdżała z domu został u mnie i czeka na następne pokolenie. Nadal wygląda pięknie choć ma już 45 lat ( tłem dla woreczka jest mój pierwszy pamiętnik).  Rękodzieło  ma swoją "duszę", historię i dlatego warto je  mieć mimo wszystko a już  na pewno wart je tworzyć choćby dla siebie.

Mało warte bo ręcznie robione.

Na początku lipca   zaproponowałam Wam wymianę  sweterka i kocyka dla niemowlaczka TU . Wiele razy pisałam, że  nie lubię pruć  swoich prac  wolę je oddać w dobre ręce  za przysłowiowe co łaska . Znalazła się chętna osoba a ponieważ  miały to być rzeczy dla chłopca to do kocyka doszyłam jeszcze kilka aplikacji w postaci samochodzików. Kocyk wraz ze sweterkiem  powędrował  do  nowego właściciela który miał się wkrótce urodzić. Od tego czasu  minęło  kilka miesięcy i kiedy pomyślałam ,że  nie doczekam się niczego w zamian  dostałam przesyłkę. W wielkiej kopercie przyleciały do mnie  wspaniałe rzeczy. Własnoręcznie zrobiony cudny pierścionek, zawieszka ważka,  bransoletka i laleczka. Całe mnóstwo przydasi wełenki, koronki, wstążki, tasiemki itd oraz słodycze. Asiu dziękuję  Ci za wszystko teraz  to mi nawet  trochę głupio, że miałam chwile zwątpienia.
PS.
Zajrzałam ostatnio na Allegro  i gdy zobaczyłam ceny rękodzieła to doszłam do wniosku, że  chyba jednak lepiej pruć  niż  robić.
Nowy  ręcznie wykonany komplet czapka i chusta 160 cm x80 cm   kosztuje tam 52 zł. Nawet gdy jest robiony ze zwykłego akrylu , prostym wzorem to wymaga  pracy i czasu takiego samego jakby był z jedwabiu. W trzy godziny takiego  kompletu to chyba ręcznie nikt nie zrobi a  wyceniać własną pracę na  3 zł/ godzinę to jakiś  absurd.
Nie oceniam tych osób , może sytuacja ich do tego zmusza  co nie zmienia faktu , że  nie docenia się u nas ręcznej pracy.

Aplikacje na kocyku

A tu skarby jakie otrzymałam

Halloween na wesoło.

Halloween chyba jednak u nas się nie przyjmie , może to i dobrze bo to nie nasza tradycja. Z każdej nowości wart jednak  coś  uszczknąć. Mnie osobiście najbardziej w tym  całym  szaleństwie podobają się dynie. Ponieważ w zeszłym roku przygotowałam z tej okazji "straszne"  drobiazgi  czyli : Straszne oczy  oraz   Czarnego pająka     w tym roku jest na  wesoło.  Wydziergałam więc szydełkową dynię i uśmiechniętego  duszka i wielką pajęczynę z pająkiem.   Bardzo lubię takie robótki  , nie potrzebuję schematów, wzorów ( co wyjdzie to wyjdzie) , nie dla pieniędzy  ale dla samej  przyjemności  robienia takich rzeczy a jeśli do tego jeszcze potem komuś się one podobają  to satysfakcja jest podwójna. Jeśli chcesz zobaczyć  moje prace na żywo  zajrzyj w Szczecinie do Piwnicy Kany.

Dobra biżuteria

Kiedy  dostałam propozycję współpracy  z Dobra biżuteria   pomyślałam sobie, że to pomyłka. Nigdy bym nie przypuszczała, że ktoś zwróci uwagę na moje skromne , głównie szydełkowe,  biżuteryjne  drobiazgi. Upewniłam się, że chodzi o moja osobę  i o to co tworzę.  Poproszono mnie o krótki wywiad  co  trochę mnie  przeraziło bo trudno jest pisać o sobie.  Dziś mogę się jednak pochwalić ,  wywiad się ukazał    Biżuteria Anko:pasja przekazywana z pokolenia na pokolenie  i możecie się z niego troszeczkę o mnie dowiedzieć. Jakby ktoś  zechciał mieć  moje  prace to zapraszam  tu   Anko na Dobre.pl
Z okazji prezentacji   w nowym serwisie  powstało  kilka nowych prac. Dziś jedna z nich:  puchata  broszka.
Zrobiona z różnych włóczek moherowych techniką  widełkową która ostatnio mnie zafascynowała. Może dlatego, że właśnie przywiozłam sobie od Mamusi  widełki na których ona kiedyś robiła piękne  koronki i poduszki. Rzeczy   robione  na widełkach są wyjątkowo delikatne i leciutkie. Muszę teraz poćwiczyć aby móc pokazać coś większego zrobionego tą techniką.

Biała chusta nie tylko do ślubu.

Tym razem pochwalę się chustą robioną  nie na drutach a na szydełku. Wzór dość prosty ale myślę, że efektowny. Chusta jest duża 200x90 cm  i to bez frędzli.  W zamyśle miała okrywać ramiona  i być dodatkiem  do sukni ślubnej ale może też służyć jako zwykła chusta  do noszenia np. do  płaszcza. Jest grubsza niż chusty  robione na drutach potrzeba na nią też więcej włóczki. Zastanawiałam się czy nie będzie zbyt ażurowa ale z efektu końcowego jestem bardzo zadowolona.

Czarny baranek.

Niedawno pokazywałam Wam szydełkowe liście dziś kolejne jesienne  dekoracje które już zdobią ( mam taką  nadzieję) Piwnicę Kany . To kasztany i  szydełkowy, czarny baranek dziergający na drutach. Baranek towarzyszy nam Czarnym Owieczkom  w czasie naszych spotkań promując jednocześnie  rękodzielnictwo. Bo na tych spotkaniach   uczymy się wzajemnie nie tylko robienia szalików ale i  szydełkowania tak modnych  koralikowych bransoletek, zaplatania  bransoletek w technice kumihimo , plecenia sznureczków na młynku dziewiarskim , robienia zabawek, biżuterii, przedmiotów użytkowych. Zapraszamy wszystkich chętnych bez względu na  posiadane umiejętności, wszystkiego cierpliwie uczymy i w dodatku to nic nie kosztuje.

Piękne chwile

Zapisałam się na Candy u  Edyty z Kubkiem Kawy , do wygrania był śliczny   zapiśnik  najważniejszych dat w roku. Bardzo mi się spodobał ten pomysł bo  czasem umykają nam z pamięci  daty urodzin, imienin, rocznic i innych ważnych dni o których chcielibyśmy pamiętać.  Nie udało mi się  wygrać tego Candy  ale Edyta postanowiła przyznać jeszcze nagrody pocieszenia i znalazłam się w gronie tych szczęśliwych osób. Kiedy  przyleciała  do mnie nagroda pocieszenia byłam    niezwykle   zdumiona , bo zamiast malutkiego drobiazgu dostałam mój wymarzony zapiśnik prawie taki sam jak nagroda główna. W dodatku opatrzony piękną sentencją.  Edyto tą drogą jeszcze raz Ci serdecznie dziękuję.
Okazało się, że Edyta mieszka w pobliżu mojego miasta. Nie udało nam się narazie spotkać osobiście ale  mam nadzieję, że może kiedyś  do spotkania dojdzie i będę jej mogła osobiście podziękować.
W tajemnicy powiem Wam, że zastanawiam  się jak mam te daty zapisać aby nie zepsuć  bazgrołami tej ślicznej pracy, muszę coś wymyślić  bo  charakter pisma to ja mam nie najpiękniejszy.

Szmatkowy igielnik

Staram się walczyć z moim zbieractwem wszystkiego co mi wpadnie w ręce. Nie jest to łatwe zwłaszcza wtedy gdy okazuje się, że  można fajnie spożytkować każda szmateczkę i sznurek.  Tym razem jest to znów  rzecz zrobiona właściwie  z niczego czyli  upcykling   pozornie bezużytecznych  ścinków. Zielony igielnik powstał z kawałeczka  zielonego filcu z odzysku, mikroskopijnej resztki zółtego polaru, bawełnianej szmatki  która jest pozostałością po kapturku od bluzeczki mojego wnuczka i końcówki  uplecionego  sznurka z którego robiłam  naszyjnik  na wymiankę . Z założenia niedbale  uszyty  prosty przedmiot  nie tylko cieszący oczy ale i tez użyteczny . Mój igielnik -jesienne drzewko-  sprawdza się idealnie w czasie naszych robótkowych spotkań. 
Zbieractwo ma więc  tą zaletę, że  wszystko co sobie wymyślę  mogę zrealizować  natychmiast,   zawsze znajdę potrzebny mi kolor, szmatkę, włóczkę, koralik czy  sznurek. Nie potrzebuję czasu ani kasy na szukanie potrzebnych materiałów. Musze się przyznać, że czasem biorę się za porządki z mocnym postanowienie wyrzucenia  części rzeczy i wtedy najczęściej dopada mnie twórcza wena  tzn. myślę sobie ten sznureczek zostaje będzie z niego bransoletka, naszyjnik czy coś tam innego, z tej szmatki uszyję kosmetyczkę, zabawkę, torebkę, woreczek itp. W efekcie większość rzeczy zostaje. O minusach zbierania przydasiów pisać nie będę bo  Ci co mają to samo wiedzą o co chodzi. Tylko czy trzeba sie z tego leczyć?

A oto mój szmatkowy igielnik.

 

Dla zakochanych.

Dziś mała niespodzianka na moim blogu. Obrazek  przeznaczony dla  zakochanych, biała kanwa, czarne nici, romantyczny   wzór. Pewnie  niektórzy z Was się trochę zdziwią  ale to moja praca i to  wykonana niedawno. Haftuję  już niewiele ze względu na oczy ale  lubię hafty  najlepiej  jednokolorowe lub w wielu odcieniach jednego koloru. Ten  mały obrazek  udało mi się jednak wyhaftować i nawet się spodobał młodym ludziom choć może jest trochę staromodny.


 

Jesienne klimaty

         Dawno nie brałam udziału w wymiankach postanowiłam więc teraz to trochę nadrobić. Zapisałam się na Jesienną wymiankę   u dekupagekinii - dziękuję Ci tą droga za zorganizowanie wymianki.
         Moją para wymiankową została mARTa.  Jak zwykle  najtrudniej jest mi zdecydować się co  zrobić i w jakiej technice. Najłatwiej mi szydełkować, ale nie wszyscy lubią szydełkowe prace. Staram się więc  połączyć techniki  aby  moje prace nie były nudne i powtarzalne. Dla mARTy  przygotowałam więc jesienny naszyjnik,  zapakowałam go w szydełkową torebeczkę z liściem  i dorzuciłam   włóczkowy liść który może służyć jako podstawka pod kubek lub być po prostu liściem. Naszyjnik jest rudy upleciony na dysku Kumihimo z fajnych cieniowanych rudych sznureczków . Ma  szydełkową zawieszkę, szydełkowe  aplikacje , doszyłam też  drewniane  koraliki. Część aplikacji jest wykonana na bazie metalowej , żeby obciążyć naszyjnik bo wtedy lepiej się układa . Dorzuciłam jeszcze garść przydasi : serwetki, papier ryżowy, wstążeczki, kwiatuszki i trochę słodkości.
.

 

W zamian dostałam  przepiękne jesienne świeczniki  ,całą górę przydasi i słodyczy. Wszystko było pięknie opakowane w serweteczki i przewiązane sznureczkami. Niestety  paczuszkę otwierał ze mną wnuczek więc nie zdążyłam  zrobić zdjęć pięknych opakowań. Dziękuję za piękne prezenty tym razem publicznie na blogu.

Jesienne liście

Nazbierałam dziś kolorowych liści, przyniosłam gałązki jarzębiny i worek kasztanów. To efekt spaceru z wnuczkiem. Liście zasuszę ale  suszone są bardzo kruche i długo nie będą cieszyć oczu. zrobiłam więc trochę liści szydełkowych. Nie są to popularne serwetki a raczej dekoracje bo wykonane z grubych włóczek. W ramach uwalniania szafy wykorzystałam trochę resztek wełenek  bo  muszę przyznać, że chomikowanie zaczyna mi przeszkadzać. Pewnie pojawi się  u mnie więcej  drobnych prac aby  zwolnić trochę miejsca  i by móc w czystym sumieniem kupować  nowe przydasie.
Liście w założeniu mają stanowić ozdobę  siedziby Czarnej Owcy czyli Piwnicę Kany. To takie artystyczne miejsce gdzie  co środę pasą się nasze owieczki . Mam nadzieję , że liście zatrzymają  atmosferę złotej  jesieni   na deszczowy listopad.

Kumihimo

Obiecałam w poprzednim wpisie dalszy ciąg plecionek kumihimo. Dziś więc kolejna odsłona tym razem  upleciona z większej liczby sznureczków na dysku z 32 nacięciami . Okazało się, że można znaleźć sporo instrukcji jak te sznureczki zaplatać wystarczy wpisać w wyszukiwarkę kumihimo Dyski też można kupić  za niezbyt wygórowaną cenę . Ja jednak postawiłam na  technikę " zrób to sam"  czyli wydrukowałam sobie gotową tarczę dysku kumihimo  nakleiłam na  opakowanie termoizolacyjne do  żywności  ( może też być np. tacka na której sprzedają warzywa, pieczarki itp.) Najlepiej , żeby styropian był twardy. Nacięcia zrobiłam nożyczkami i zabrałam się za wyplatanie. To naprawdę świetna zabawa , zajmująca ręce  np. przy  oglądaniu telewizji ( ja to robiłam dopingując A.Radwańską) , pomimo braku jakiegokolwiek doświadczenia w tym  temacie  udało mi się upleść  bardzo ładne wzorki . Jeśli ktoś zamierza się tylko bawić w wyplatanie to można to zrobić bez jakichkolwiek kosztów  bo do  wyplatania można użyć włóczki, muliny, kordonków, sznurków, rzemyków i tasiemek itp. przydasiów , co kto ma pod ręką. Fajne w tym jest to , że można dowolnie dobierać kolory i materiały i tworzyć sznureczki takie jakie się zamarzą.
Jak już sznurki  były gotowe pozostało mi  wymyślić   do czego je można zastosować. Pierwsza powstała  bransoletka. upleciona z  bawełnianych brązowych nici i  nabłyszczanych wiskozowych. Trochę ją jeszcze poplątałam , zszyłam, założyłam końcówki  i powstało takie oto "dzieło".
PS.
Wyplatanie z koralikami też jest super.

 

A tu sznureczki czekające na  wykorzystanie.